تاقبله می شین مردمه من قبله نمایم
تاقبله می شین مردمه من قبله نمایم
سودای چپ و راسته نانم فکرشومایم
فکرشومایم یا شیمی فکرم چیه توفیر
چارچشمی نهی مته به خشخاش که خدایم
توخوبه بیشی اردکه پس دیهات بازار
من دیهاتانه دلواپسه سایه جی گایم
اه خاک نبره نرمی می کله شقی حقه
فواره مانستان هانره سربه هوایم
بی خود مره شاخ شانه کشید شنگول و منگول
هرچی ایسم اگر ده شیمره بز بزهایم
جول جول مرا خوردن نوا دشمن به کمینه
ترسم بمانم تی دیل سر سرده پلایم
گیرم که می شاخانه جیری برمه شیر
بره مانمه تا که شیمی گله سیوایم
وقتی تی سره سایه بده اجنبی دامان
صدتاکلاه می سربمانه بازبی کلایم
می خاکه جه نرمی شاکودن خورشیده سرمه
می مذهبه جا کفره بگم تی خاکه پایم
رسوای جی می گیله اوخان تامتو مازه شهر
وقتی جه هوا غم واره من خنده صدایم
می دیل خوایه هیشکا نید ینم سربه گریبان
خلق هتو قلقا زنه می مرگه رضایم
قبرستان حلواره می عمامه نیه سبز
اه آیه به او آیه شهیدانه صلایم
شیون راه دکف می رفیقه راه تانی بوستن
تاقبله می شین مردمه من قبله نمایم
شعراز شیون فومنی
سر تا پایم را خلاصه کنند می شوم "مشتی خاک"
سر تا پایم را خلاصه کنند می شوم "مشتی خاک"
که ممکن بود "خشتی" باشد در دیوار یک خانه
یا "سنگی" در دامان یک کوه
یا قدری "سنگ ریزه" در انتهای یک اقیانوس
شاید "خاکی" از گلدان
یا حتی "غباری" بر پنجره
اما مرا از این میان برگزیدند :
برای" نهایت" برای" شرافت" برای" انسانیت"
و پروردگارم بزرگوارانه اجازه ام داد برای :
" نفس کشیدن " " دیدن " " شنیدن " " فهمیدن "
و ارزنده ام کرد بابت نفسی که در من دمید
من منتخب گشته ام :
برای" قرب " برای" رجعت " برای" سعادت "
من مشتی از خاکم که خدایم اجازه ام داده:
به" انتخاب " به" تغییر " به" شوریدن " به" محبت "
وای بر من اگر قدر ندانم.
من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام
من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام
سیب را دست تو دیدم به گناه آمده ام ،
سیب دندان زده از دست تو افتاد زمین
باغبانم که فقط محض نگاه آمده ام ،
چال اگر در دل آن صورت کنعانی هست
بی برادر همه شب در پی چاه آمده ام ،
شب و گیسوی تو تا باز به هم پیوستند
من به شبگردی این شهر سیاه آمده ام ،
این همه تند مرو شعر مرا خسته مکن
من که در هر غزلم سوی تو راه آمده ام،
فریدون_مشیری
heydarzadeh_channel
نان به خون جگر درآوردن
نان به خون جگر درآوردن
از شعف بال و پر درآوردن
سالها توی مرغداری ها
از تن مرغ پر درآوردن
با صدای کلفت یک سی دی
را به نام قمر درآوردن
مثل یک خر به گل فرو رفتن
و ادای بشر درآوردن
سالها در کنار یک نجار
میخ از پشت در درآوردن
به شکم روی تخته خوابیدن
میخ کج را دمر درآوردن
مدتی هم کنار یک قناد
نخ و مو از شکر درآوردن
پیش یک نعلبند ناوارد
نعل از پای خر درآوردن
شهره بودن کنار یک جراح
به نخاع از کمر درآوردن
یا اگر از کمر نشد ناچار
از پس پشت سر درآوردن
با سبد آب تا حلب بُردن
پنبه از گوش کر درآوردن
به گدایی به روستا رفتن
چیزی از برزگر درآوردن
چون گدایان شهر سامرا
خرج از رهگذر درآوردن
بعد یک عمر جنگ و خونریزی
از نفربر نفر درآوردن
تن سپردن به خفت و خواری
پول با دردسر درآوردن
نان خود با تحرّک موزون
از طریق کمر درآوردن
یا به محض عبور یک خودرو
از چراغ خطر درآوردن
هندوانه فروختن با شرط
هی ببُرّ و ببَر درآوردن
با درآوردن پدر از خود
گاهی از خود پدر درآوردن
بعد یک هفته کار طاقت سوز
لقمه ای مختصر درآوردن
و به رغم شکست در هر کار
هی ادای ظفر درآوردن
در ستاد حوادث ناجور
از ته دره خر درآوردن
و ادای حمایت از مردم
با حقوق بشر درآوردن
خیر گفتن به پرسش مردم
آخر الامر شر درآوردن
مثل یک برده کفش و جوراب از
پای شیخ قطر درآوردن
یا که در سیرک ها صدا از خود
مثل یک جانور درآوردن
در میادین شهر با اسفند
چشم از بدنظر درآوردن
کندن چرم روکش اتوبوس
شد اگر، شافنر درآوردن
ماهی خشک در دهان بردن
بعد یک هفته تر درآوردن
به خدا بیشتر شرف دارد
به معاش از هنر درآوردن!
ناصر فیض
وطنزپایگاه شعر و ترانه طنز
vatanz_ir
اهل کاشانم پیشه ام نقاشی است
اهل کاشانم
پیشه ام نقاشی است
گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود
چه خیالی چه خیالی ... می دانم
پرده ام بی جان است
خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است...
سهراب_سپهری