قسم به روح خمینی،قسم به سیدعلی

قسم به روح خمینی،قسم به سیدعلی

به امر رهبر و فرمودهای شخص ولی

قسم به عارف جبهه،به مصطفی چمران

به گریه دردل سنگر،تلاوت قرآن

قسم به ترکش وقطع نخاع وجانبازی

قنوت ودست جدای حسین خرازی

قسم به جوخه اعدام وسینه نواب

به عالمان شهید فتاده در محراب

به انتهای افق،سرگذشت حاج احمد

خوراک کوسه شدن درتلاطم اروند

قسم یه پیکربی سر،قسم به حاج همت

به چادر و به حجاب زنان باعفت

به صبح دوکوهه،به دردوصبراز رنج

غروب دشت شلمچه،به کربلای پنج

قسم یه سیدحسن شیرمردحزب الله

به جنگ سی وسه روزه،نبردحزب الله

قسم به حنجرلگدشده حجاج درمکه

به رمل های روان و به مقتل فکه

قسم به باکری وباقری وزین الدین

به غرش نهم دی به فتنه رنگین

قسم به تنگه مرصادوعقده ازصیاد

به غربت اسرا و شکنجه و فریاد

قسم به روح هنر از نگاه آوینی

به جنگ معتقدان ضدرنگ بی دینی

قسم به قدرت خون دربرابر شمشیر

به یک پدرکه نیامدپسر، اوشدپیر

به مادرسه شهیدی که خم نکرد ابرو

به تکه تکه شدن در مصاف رو در رو

به دست خالی رزمنده ای که میجنگید

به آن جنازه که باچشم بازمیخندید

قسم به خون خلیلی شهید راه حیا

به ندبه وبه کمیل و زیارت عاشورا

که تارمق به تنم هست مکتبی هستم

حسینی ام وفدایی سیدعلی هستم

به برکت صلوات برمحمدوال محمد(ص)

حضرت_زینب

حضرت_زینب

اکثر اوقات دختر مثل مادر می شود

ارث مادر عاقبت از آنِ دختر می شود

حضرت زهرا اگر انسیة الحورا بود

دختر از این حیث با مادر برابر می شود

عطر یاس و بوی سیب آمیخته با نام او

با حضورش خانه ی حیدر معطر می شود

از دو دریا لؤلؤ و مرجان فقط حاصل نشد

آبشار صبر را سرچشمه کوثر می شود

نام زینب تا گره خوردست با نام حسین

عشق تفسیری از این خواهر برادر می شود

شمه ای از داستان عشق شور انگیزشان

از همه افسانه های عاشقی سر می شود

احسن الحال همه عشاق با امضای اوست

او بخواهد کربلای ما مقدر می شود

ذوالبیان ارثیه ی بابا برای دختر است

با همین ارثیه او در کوفه حیدر میشود

در دفاعِ از حرم عباس درسی داده است

نیزه میگوید فقط این کار با سر می شود

تار و پود چادر مادر اگر خاکی شده

سهم دختر نقش آتش روی معجر می شود

آخر هر روضه و مدحی که از دختر شده

یاد مادر میکنند و صحبت از در می شود

شاعر:

سیدحسن_رستگار

غروب عاشورا

غروب عاشورا

مقتل به فصل ذبح عظیم خدا رسید

راوی داستان به غروب منا رسید

پیچید بانگ هَل مِن مردی میان دشت

او یار خواست لشگر تیر از هوا رسید

افتاد بر زمین تن مجروح آفتاب

باد مخالف آمد و ابر بلا رسید

بازی تیر و نیزه و خنجر تمام شد

وقت هنرنمایی سنگ و عصا رسید

از تل زینبیه سرازیر شد زنی

آری رسید خواهرش اما کجا رسید

جایی که حنجری شده درگیر خنجری

جایی که جان او به لب تیغ ها رسید

جشن است! دور هلهله‌ ها هم گذشت و حال

هنگام پایکوبی اسبان فرا رسید

برگشت ذوالجناح ولی شاه برنگشت

ساحل گریست، کشتی بی ناخدا رسید

(میلادحسنی )

وداع

وداع

نزدیک مغرب است خدایا چه می شود؟

کشتی شکست خورده دریا چه می شود؟

از لاله های خون جراحات زخم عشق

مقتل ز عمق فاجعه دریاچه می شود

با چکمه های بند نبسته رسیده شمر

با زخمهای سینه بابا چه می شود

قاتل ز بس برید از نفس فتاد

ای سر بریده بعد تو با ما چه می شود

نزدیک مغرب است چه باد مخالفی

نزدیک مغرب است ندا داد هاتفی...

ای کشته فتاده به صحرا حسین من

ای میوه رسیده زهرا حسین من

آن کهنه پیرهن که خودم بافتم چه شد

ای بانی قیامت کبرا حسین من

یادش به خیر شانه زدن های موی تو

ای صاحب شفاعت عظما حسین من

چشمت زدند عاقبت این هرزه چشم

قربانی حسادت دنیا حسین من

مغرب شد و گذشت وَ حالا شب آمده

بعد از تمام حادثه ها زینب آمده

زینب رسید و خاطره ها را مرور کرد

از بین نیزه های شکسته عبور کرد

آهی کشید و گفت «أأنت اخی»حسین

اینجا گریز روضه ی ما جفت و جور کرد

بشنید یا «اخی الیً»صبور باش

دل را به امر حنجر پاره صبور کرد

در آخرین دقایق گودال قتلگاه

هر نیزه ای به گونه ای عرض حضور کرد

قلب ز شعله دلخورش آتش گرفته است

ناگاه دید چادرش آتش گرفته است

علی اکبر لطیفیان

این آبها که ریخت، فدای سرت که ریخت

این آبها که ریخت، فدای سرت که ریخت

اصلا فدای امّ بنین، مادرت، که ریخت

گفته خدا دو بال برایت بیاورند

در آسمان علقمه، بال و پرت که ریخت

اثبات شد به من که تو سقای عالمی

بر خاک، قطره قطرۀ چشم ترت که ریخت

طفلان از اینکه مشک به دست تو داده اند

شرمنده اند، بازوی آب آورت که ریخت

گفتم خدا به خیر کند قامت تو را

این قوم غیض کرده به روی سرت که ریخت

وقت نزول این بدن نا مرتّبت

مانند آب ریخت دلم؛ پیکرت که ریخت

معلوم شد عمود شتابش زیاد بود

بر روی شانه‌های بلندت سرت که ریخت

اما هنوز دست تو را بوسه می‌زنم

این آب‌ها که ریخت فدای سرت که ریخت

﴿علی اکبر لطیفیان﴾