اشعار شب_سوم_محرم حضرت_رقیه

اشعار شب_سوم_محرم

حضرت_رقیه

طفلی که در دستان بی تابش عصا دارد

شاید که قدّش رو به پایین انحنا دارد

از آن جراحت های عمقی بین پهلویش

ما که نمیدانیم... حتما چند تا دارد

آرام تر... آرام تر لمسش نما آخر

در پهلویش دو دنده ی از هم جدا دارد

مقتل نوشته دستکم صد بار سیلی خورد

متن "ابی مِخنَف" مگر در خود خطا دارد

من هیچ وقتی روضه ی سیلی نمی خوانم

سرخی روی او خودش صد ماجرا دارد ...

من معذرت میخواهم از اولاد زهرا(س)آه...

یک طفل آیا طاقت صد ناسزا دارد

طفلی که پایش در بیابان ها ورم کرده

در هر قدم از خون پایش ردّ پا دارد

مانند زهرا از صدایش سایه ای مانده

زینب... شنیدم ...گفت... با....با... ته صدا دارد...

تا که کتک می خورد عمه زینبش میگفت

کمتر بزن بر صورتش او هم خدا دارد

دستی به سوی معجرش نه ...نه ... زبانم لال...

چه عقده هایی در دل از آن بی حیا دارد

فرقی ندارد در خرابه یا میان قصر

او دختر شاه است پس مهمانسرا دارد

تا دید مهمانش ندارد در دهان، دندان

با مشت بر دندان خود زد چون وفا دارد

غساله با لمسش فقط، فهمید این کودک

چه خاطراتی از زمین کربلا دارد

شاعر:جعفر_ابوالفتحی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

اشعار شب_سوم_محرم حضرت_رقیه

اشعار شب_سوم_محرم

حضرت_رقیه

وای از آن دم که از سرِ طفلی

دستِ یک مرد روسری بکشَد

وای از آن دم که بر سر بابا

دختری دست مادری بکشَد

دختری که عجیب دلتنگ است

تنگِ بابا و تنگِ آغوشَش

دختری که شُدست سرخ و کبود

چون گلِ لاله ، لاله ی گوشش

طفلِ معصوم عاری از کینه ست

چیزی از جنگ هم نمیداند

زیر لب غرقِ بغض میگوید

زیر لب غرقِ بغض میخواند:

در مسیری که آمدم تا شام

دردِ دل ها به ماه میکردم

هرکسی چپ نگاهمان میکرد

به عمویم نگاه میکردم

ای یتیمانِ کوفه ی دیروز

قلبِ مارا عجیب آزردید

پدرِ ما علیست مَردی که

نان و خرما ز سُفره اش خوردید

شاعر:محسن_کاویانی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

اشعار شب_سوم_محرم حضرت_رقیه

اشعار شب_سوم_محرم

حضرت_رقیه

در علقمه از لحظه ای که آن قمر افتاد

امنیت طفلی سه ساله در خطر افتاد

مشغول گریه بود و با احوال غمبارش

در کنج خیمه ناگهان یاد پدر افتاد

رو سوی مقتل کرد ، قدری آب هم برداشت

دنبال یار تشنه اش با چشم تر افتاد

تا دید بابا را به زیر نیزه ها غش کرد

تا گفت: " ای عمه بیا من را ببر " افتاد

لکنت زبان گاهی دلیلش خشکی لبهاست

از تشنگی طفلک زبانش از اثر افتاد

با سر به خاک کربلا آنقدر زد آن طفل

از گیسوانش عاقبت سنجاق سر  افتاد

شاعر:جعفر_ابوالفتحی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

اشعار شب_چهارم_محرم طفلان_حضرت_زینب

اشعار شب_چهارم_محرم

طفلان_حضرت_زینب

نمی شناخت سر از پا برای دیدنشان

چقدر ذکر ودعا خواند تا رسیدنشان

دوتا زره به تن کوچک دو آهو کرد

و چشم برد به دل بردن و چمیدنشان

به شاد کردن قلب حسین می ارزید

بهای این همۀ تا ابد ندیدنشان

به دست خویش درختی ز میوه هاش گذشت

و باد سر زده آمد برای چیدنشان

و حس مادری اش بود اینکه دقت کرد

به طرز پا شدن و رفتن و دویدنشان

به روی خویش نیاورد اشک را؟ اما

خمید مادر غمدیده با خمیدنشان

به زیر سم ستوران و زیر پنجۀ تیغ

نگاه کرد دوباره به قد کشیدنشان

حسین بود کنارش نخواست گریه کند

به دل بریدنشان و به سر بریدنشان

در آسمانِ دلِ مادری که زینب بود

هنوز مشت پری مانده از پرشان

شاعر:

مهدی_رحیمی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

اشعار شب_چهارم_محرم طفلان_حضرت_زینب

اشعار شب_چهارم_محرم

طفلان_حضرت_زینب

عجیب نیست زنی اشک را بخشکاند

صبوری اش جگر کوه را بلرزاند

در التهاب وداعی که بازگشت نداشت

زمین حادثه را دور سر بگرداند

بغل کند پسرش را زلال و آینه وار

درون کالبدش عشق را بتاباند

غرور نبض زند از نوک سرانگشتی

که میل سرمه به پلک پسر بلغزاند

سلام ای زن نستوه! هاله ی اندوه!

چگونه شعر کنار تو پر بیفشاند؟

چگونه واژه به تقدیس تو برآید، تا

به بیکرانه ی دنیا تو را بهماند؟

کدام واژه تو را سرکشد عزیز دلم

که هرم داغ تو آن واژه را نسوزاند؟

رسیده است برادر، ز خیمه بیرون آی!

نمی تواند از این درد، سر بچرخاند

گرفته روی دو دستش ستاره های تو را

و دشمن آمده تا کف زند، بشوراند

نسیم حلقه زده لای زلف خون آلود

که باز کاکل داماد را برقصاند

چه سخت بود زنی اشک را بخشکاند!

صبوری اش جگر کوه را بلرزاند

شاعر:پروانه_نجاتی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini