بداهه‌ی شاعران راه‌راه با موضوع شهادت مظلومانه مردم افغانستان

بداهه‌ی شاعران راه‌راه با موضوع شهادت مظلومانه مردم افغانستان

 ای سرزمین خسته از تاراج دشمن

در خون نشستی بار دیگر، وای بر من

 گل‌های پرپر گشته افتاده به خاک و

ارواح معصومی که بیرون رفته از تن

خون گریه کن ای دل، بر آن مادر که زین‌پس

جای عزیزش عکس او دارد به دامن

 آرام‌تر بر سر بزن این رسم دنیاست

بی اذن اربابان نباید کرد شیون...

 وای از اسارت در وطن، از بی‌پناهی

وای از غرور رفته در چنگال دشمن

 آزادمردت را ببینی پای بسته

تیغ شرارت بر گلوی کودک و زن

در وصف مظلومیتت، ای زخمی از ظلم

بی‌شک زبان کل دنیا هست الکن

هرروز عاشورا و هرجا کربلایی‌ست

فریاد «هل من ناصر» و آتش به خرمن

 از دختر همسایه مانده کفش خونین

از غصه‌‌اش ما را سزاوار است مردن

 کشتند شمع محفل و پروانه‌اش را

آنان که دل‌هاشان چنان سنگ است و آهن

 بس داغ گل‌هایت در این ماتم بزرگ است

در وصف اندوهش زبان لال است و الکن

در نقشه‌ی جغرافیایت خطِ خون است

بر هرچه دارد نیتِ از نو شکفتن

خالی گمان کردند خاکت را ز شیران

کفتارهای بزدل ناپاک‌ْدامن

در گوشه‌ای از دشت تو نوری‌ست پیدا

ای کشور خونین‌جگر، چشم تو روشن!

بداهه سرایان: سوده سلامت

 محمد صفایی نویسی

 مهدی امام رضایی، محمود حسنی مقدس

 سارا رمضانی، فریبا رئیسی

 محمد علی کمالی مقدم

 حسن اویسی، ایمان قیلاوی زاده

 طاهره ابراهیم نژاد

وطنزبهترین شعرهای طنز