بداهه خانه‌تکانی

«بداهه خانه‌تکانی»

اسفند نگو! ماه بد خانه‌تکانی

ماهی که در آن پیر شود فصل جوانی

آن ماهِ پُر از آه! که از دست کمر درد

ره رفتن و بنشستن و خفتن نتوانی

کارم شده جارو زدن و شستن و رُفتن

حالا شده‌ام آدم مجنون و روانی

فرموده زنم خوب سرامیک بسابم

با دیدنش از دور بگردد هیجانی

تا جان به لبم آوَرد، این‌بار نموده‌ست

با دسته‌ی جارو و تی و فرچه تبانی

هرلحظه به من خیره شود با غضب و بغض

گویی که منم عامل تشدید گرانی

من نیز رمانتیک شدم؛ گفتم عزیزم

بانوی من، ای نازِ من، ای دلبرِ جانی

جای غضب و بغض فقط امر بفرما

اجرا بشود امر تو بی‌وقفه و آنی

گفتا به عمل کار بر آید نه به گفتار

ورنه همه جا پر شده از لاف زبانی

اینقدر نکن وِروِر و اینقدر نزن زِر

یک‌ذرّه بیاموز تو از مردِ فلانی

او تِی‌کش و جاروزنِ قهّار و تواناست

تو سربه‌هوا فرق تی و دسته ندانی

گفتم زن همسایه خودش دست‌به‌کار است

از پنجره برخیز و ببین تا که بدانی

کوبید به پهنای سرم دسته‌ی جارو

نالید که اینقدر نکن چشم چرانی!!

گفتم که مرا نهی نمودی تو ز منکر

ای‌کاش که این کار تو می‌بود لسانی!

القصه در این ماهِ جگرسوزِ شب‌ و روز

از من پدری سوخته و نیست امانی

بداهه سرایان:

طاهره ابراهیم‌نژاد

سیدمحمد صفائی

فرشته پناهی، محمود حسنی‌مقدس

یاسر پناهی‌فکور، حسن اویسی

زهرا فرقانی، احد ارسالی

وطنزبهترین شعرهای طنز