گویش مشهدی

گویش مشهدی

اوچِه۱ در ملک گناباد و طبس گردیدوم

بخدا حرف حق از مرد و زنش نشنیدوم

چو که ورگشتم۲ ازی ملک بویرونه ی خو۳

دَرِ صحبت وَکشیدم همه رِ۴ سنجیدوم

روزِ در کوچه مِرفتُم تک وتنها و غریب

که بیک دَو ۵ وَ دَرِ مدرسه ای اوفتیدوم

گوش دادُم که ازو ته۶ چه بگوشوم دمشِه

کَلکَل و وَلوَل بیهوده بسی بشنیدوم

دیدوم از دولت و ملت همگی گپ مِزِنَن

کم کموک ۸ پیش شدوم ور سرپا بستیدوم

مگرِی ۹ مردوم ایرو همه بابی شُدیَن

عقلم از کله بدر شو که وَ دَر خِندیدوم

خیلگه کله شدش ۱۰ روشِ وَ موکی بچگگ

مو آخوند تو بِدَه از تو چه بوای دیدوم؟

از خُو ۱۱ غفلت نکنی تا که فریبت ندهن

تو هنوزوم ۱۲ بچه ئی لیک مُو ریش اسفیدوم

تو مِگِی مورش آتِش زه و دو زنوم بنشست۱۳

از کرامات و مقامات و هم بفیدوم۱۴

نفس از هچکه بِدَر نومه ۱۵ و از پیر و جوان

میخ ابلاغ به تخماق سخن کوبیدوم

ناگهو ۱۶ دیدوم اوقات همه تلخ شده

مصلحت دیدوم ور خاستُم و ور گردیدوم

شودِ منزل بُدم و خرم و خندون چون گل

که بیک دو پدرُم  بومه ۱۷ جهت فهمیدوم

گفت یک حرفِ شِ مورُ گوفته حقیقت دِرِدِی؟

راستی یا دروغی مُو به عبث رنجیدوم

تورِش ۱۸ انگشت نما کرده که بابی شده ئی

زود وَر گو که ازی غصه مُو ویستیدوم ۱۹

گفتم اِی حرف فُلُونی بِدَه اُورِ مِشنَسوُم ۲۰

حرف مُفتِ زده وَر ریش سفیدش.....

پیشِ بورد و شِلپسپِسَتِ وِ در پوزوُم زد ۲۱

که دِ چرخ اومُه سَرُم تا دَمَروُ افتیدوم ۲۲

ولکم خاس ۲۳ دل پردرد ولیکن کنُوُم

صبر کردم بخیالت نِرِسه ترسیدوم

چو که پیغُمبَر ما را ز نزاع خوش نِمیه ۲۴

حرمت ملت بیضا بصفا پییدوم ۲۵

سید محمد پیرزاده لطف آباد(خادم گنابادی)

توضیحات:

۱- آنچه

۲-چون که برگشتم

۳-خود

۴- را

۵--یک دو-ناگهان

۶- از آن پائین

۷- چه می رسد

۸- یواش یواش

۹- می گویند

۱۰- عصبی شدن

۱۱- از خود

۱۲- هنوز هم

۱۳و۱۴- تو می گویی مرا آتش زد و دو زانو بنشستم و از کرامات و مقامات برای او بهم بافیدم و صحبت کردم.

۱۵-بیرون نیامد

۱۶- ناگهان

۱۷- بیرون بیامد

۱۸- تورش: ترا، ایشان

۱۹- ویستدن: ترکیدن

۲۰- گفتم این حرف فلان کس بد است او را می شناسم

۲۱- دستش را عقب برد و سیلی بصورتم زد

۲۲- که سرم بچرخ افتاد و بصورت افتادم

۲۳- ولکم خاس: بر سر ایستادم

۲۴- نمی آید

۲۵- مواظب بودم

منبع: ارگ

#شعر_خراسان

#خادم_گنابادی

TarikhMashhad