امام_زمان آغاز_امامت_حضرت_صاحب

امام_زمان  آغاز_امامت_حضرت_صاحب

بیا بسپار چشمان مرا در آسمان ای گل

بده دست مرا در دست‌های کهکشان ای گل

تو آغاز زمینی، می‌توانی گل برویانی

برویان چشم مستم را به رنگ ارغوان ای گل

تو را محدود کردن در حصار باغ‌ها عیب است

کرانی نیست بر حسنت، الا ای بیکران ای گل

نگردم لحظه‌ای تا که جدا از عطر دستانت

بساز از برگ‌های گل برایم آشیان ای گل

مگردان رو زچشمانم که در این بی‌قرارستان

ندارم از فراق روی تو امن و امان ای گل

مرو از پیش چشمانم، مبند ای عشق پلکت را

که من وابسته‌ام بر چشم‌های مهربان ای گل

زپشت پنجره پیداست خورشید رخت، یعنی

جهان شد با طلوع آفتابت جاودان ای گل

مبادا جا بماند عاشقی از جمع عشاقت

ببر با خود مرا چون عاشقان با کاروان ای گل

به مهمانی چشمانت رسیدم همره «یاسر»

نمی‌خواهی مگر در خانه خود میهمان ای گل؟

شاعر :محمود_تاری

اشعار ناب آئینے

shere_aeini