عرفه مناجات_عرفه

عرفه مناجات_عرفه

لبیک که در دل عرفات است و منایم

لبیک که از خویش نمودند جدایم

لبیک که سر تا به قدم محو خدایم

لبیک که امروز ندانم به کجایم

پرواز کنان زین قفس جسم ضعیفم

گه در جبل الرحمه و گه مسجد خیفم

آن وادی سوزنده که دل راهسپارش

پیداست دو صد باغ گل از هر سرخارش

دارند همه رنگ خدائی زعبارش

هر کس به زبانی شده همصحبت یارش

قومی به مناجات و گروهی به دعایند

از خویش سفر کرده در آغوش خدایند

این جا عرفات است و یا روح من آن جاست

هم شده آتشکده هم دیده دو دریاست

پای جبل الرّحمه یکی زمزمه بر پاست

این زمزمه فریاد دل یوسف زهراست

این سوز حسین است که خود بحر نجات است

می سوزد و مشغول دعای عرفات است

دیشب چه شبی و چه مبارک سحری بود

ما غافل و در وادی مشعر خبری بود

در محفل حجاج صفای دگری بود

اشک شب و حال خوش و سوز جگری بود

هر سوخته دل تا به سحر تاب و تبی داشت

اما نتوان گفت که مهدی چه شبی داشت

ای مشعریان دوش به مشعر که رسیدید

آیا اثر از گمشدهۀ شیعه ندیدید؟

آیاد دل شب نالۀ مهدی نشنیدید

آیا زگلستان رخش لاله نچیدید؟

آن گمشده مه تا به سحر شمع شما بود

دیشب پسر فاطمه در جمع شما بود

امروز به هر خیمه بگردید و بجوئید

گرد گنه از آینۀ دیده بشوئید

در داخل هر خیمه بگردید و بجوئید

یابن الحسن از سوز دل خسته بگوئید

شاید به منی چهرۀ دلدار ببینید

از یار بخواهید رخ یار ببینید

امروز که حجاج به صحرای منایند

از خویش جدایند و در آغوش خدایند

لب بسته سراپا همه سرگرم دعایند

در ذکر خدا با نفس روح فزایند

کردند پر از زمزمه و ناله منی را

یک قافله بگرفته ره کرب و بلا را

این قافله از عشق به جان سلسله دارند

این قافله با قافله ها فاصله دارند

این قافله جا در دل هر قافله دارند

این قافله تا مسلخ خون هر وله دارند

این قافله تا کعبۀ جان خانه بدوشند

از خون گلو جامۀ احرام بپوشند

هفتادو دو حاجی همه با رنگ خدائی

از مکه برون گشته شده کربلائی

از پیر و جوان در ره معشوق فدایی

جسم و سرشان کرده زهم میل جدائی

اصغر که پدر بوسه زند بر سرو رویش

پیداست شهادت زسفیدی گلویش

خیزید جوانان که علی اکبرتان رفت

ریحانۀ ریحانۀ پیغمبرتان رفت

از مکه سوی کرب و بلا رهبرتان رفت

گوئید به اطفال علی اصغرتان رفت

ای اهل منا شمع دل ناس کجا رفت

از کعبه بپرسید که عبّاس کجا رفت

ای اهل منی کعبه پر از نور و صفا بود

دیروز حسین بن علی بین شما بود

سیلاب سرشکش به رخ و گرم دعا بود

از روز ازل کعبۀ او کرببلا بود

امروز به هجرش همه گریان بنشینید

فردا سر او را به سر نیزه ببینید

در مکّه بپرسید ز زن های مدینه

زینب به کجا رفت کجا رفت سکینه

کلثوم چرا ناله برآورده ز سینه

کو دختر مظلومۀ زهرای حزینه

ای دخترکان یکسره با شیون و ناله

خیزید و بپرسید کجا رفته سه ساله

زین قافله روزی به مدینه خبر آید

کرببلا و بلا زینب خونین جگر آید

با آتش هفتادو دو داغ از سفر آید

از منبر و محراب نبی ناله برآید

تا حشر از این شعله بلرزد دل (میثم)

تنها نه دل (میثم) جان همه عالم

شاعر:

استاد_غلامرضا_سازگار

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

عرفه یوم_الترویه مناجات_عرفه

عرفه  یوم_الترویه مناجات_عرفه

دوباره آمده ام ، بنده ای گنهکارم...

تمامِ آبرویم را به تو بدهکارم...

قبول کن عملم را ، بضاعتم این است

قبول دارم همیشه وبال و سَربارم...

ببین نشسته ام حالا کنارِ سفره ی عشق

شبیهِ ابر ، برای حسین میبارم...

حسین یارِ من است و منم غلامِ حسین

خوشا به حالِ منی که حسین شد یارم

قسم به خونِ گلوی حسین ، یا اللّٰه!

ببخش معصیتم را ، ببخش رفتارم

اگر حسین نباشد ، کجا رَوَد دلِ من؟

که بی وجودِ گل فاطمه ، گرفتارم

میان روضه دلم میرود همان جا که ،

دو دست بر کمرش گفت : «ای علمدارم...

بلند شو که سکینه عجیب مضطرب است

بلند شو نفسم ، ای همه کس و کارم

بلند شو ، کمرم تیر میکشد عباس...

ببین که خنده کنان ، میدهند آزارم!

صدای خواهرم از خیمه میرسد بَر گوش

که ناله میزند: عباس... میر و سردارم»

شاعر:

پوریا_باقری

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

آه، بدجور مرا کوفه به هم ریخت حسین

همه ی شهر به یکباره سرم ریخت حسین

باورم نیست که آواره شدم در این شهر

نیست پنهان ز تو، بیچاره شدم در این شهر

تو نبودی که ببینی چه شبی سر کردم

تا سحر گریه به تنهایی حیدر کردم

باورم نیست که آواره ی صحرا شده ای

باورم نیست که تو یکه و تنها شده ای

کاش اینجا نرسی، کوفه پر از نیرنگ است

کوچه هاشان همگی مثل مدینه تنگ است

رفته از کف همه تاب و توانم چه کنم

نامه دادم که بیا، دل نگرانم چه کنم

نگرانم نکند زینبت اینجا برسد

تو نباشی و خودش بی کس و تنها برسد

چقدَر نقشه شوم است که در سر دارند

نکند دخترکان معجر نو بر دارند

وعده زیور و خلخال به هم می دادند

وعده غارت گودال به هم می دادند

نگرانم چه کنم، پیرهنت را بردار

آه آقای غریبم کفنت را بردار

چند تا مشک پر از آب بیاور حتما

آه لب تشنه شدم، آب ندادند به من

کوفه در فکر اسیرند چه بد خواهد شد

خیزران دست بگیرند چه بد خواهد شد

کوفه از قهقه ی حرمله ها سرمست است

کمر قتلِ غریبانه ی مهمان بسته است

شاعر:

وحید_محمدی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

ای که به غربتِ شب بر من تویی ستاره

از من به سر دویدن از تو به یک اشاره

جان من و دوطفلم نذر تو باد صد بار

یک‌ دم اگر ببیند مسلم تو را دوباره

قصابهای کوفه چون فصلِ عید قربان

آورده اند انگار بر جسم من قناره

این چشمها که دیدم خشکیده از محبت

بر جان اصغرت کن فکری به راه چاره

این دستها به غارت بران چو تیغشان است

از گوش دخترانت بردار گوشواره

ترسم  از آن دمی که بر خاک چون فتادی

قاتل کشد چو خنجر زهرا کند نظاره

شاعر:

حامد_آقایی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

مرثیه_مسلم_بن_عقیل

سفیر مملکت دلبرم مرا بکُشید

بجای دلبر مه پیکرم مرا بکُشید

بجرم غیرت اگر قطعه قطعه ام بکنید

بجان بلای جهان میخرم مرا بکُشید

یزید حکم قتالم نوشته مرگش باد

فدای مکتب پیغمبرم مرا بکُشید

من و شکستن پیمان عاشقی، هیهات

به خاندان علی نوکرم مرا بکُشید

در این محاربه مسلم کجا و مرگ کجا

که پیش مرگ علی اصغرم مرا بکُشید

شما که تیغ به کشتار عاشقان بستید

کنون من از همه عاشقترم مرا بکُشید

حسین فاطمه تحسین کند مرامم را

اگر به نیزه ببیند سرم مرا بکُشید

خوشم که سیف بنی هاشمم لقب دادند

که داده شیر شرف مادرم مرا بکُشید

مقام قدس ابوالفضل برتر است از من

غبار مقدم آن سرورم مرا بکُشید

به من گریسته قبل از ولادتم طاها

چو مرغ سوی جنان میپرم مرا بکُشید

غریب شهر بلا قاصد تولّایم

جدا کنید سر از پیکرم مرا بکُشید

منافقان که به دل کینه علی دارید

من آن غلام در حیدرم مرا بکُشید

قسم به دوست مرا خوفی از شهادت نیست

کجاست مرگ دهد ساغرم مرا بکُشید

عطش بریده امانم ولی نخواهم آب

چرا که مشتری کوثرم مرا بکُشید

علی الصّباح امامم به کوفه می آید

به زیر پای همان رهبرم مرا بکُشید

شاعر:

استاد_ولی_الله_کلامی

اشعار ناب آئینے

shere_aeini