وقتی‌که ابراهیم‌ع؛ دل به‌خدایش باخت

وقتی‌که ابراهیم‌ع؛ دل به‌خدایش باخت

وحی -  نازل شُد؛ کعبه‌ی ِ حق را ساخت

قبله‌ی ِ خلق - نمـود؛  خـُدا  این  خانه را

دم ِ یک‌رنگی و همبستگی؛ بر آن نواخت

همان پیغمبری که؛ روزی - تَبـَر  بر دوش

رفت  به بت‌خانه؛  با جوشش و خروش

بی ترس و واهمه ..... آهسته و خموش

بت‌ها شکست و بر؛ روی ِ زمین انداخت

گفت خداوندا؛ این‌خانه هم، سنگ است !؟

داد جوابش را؛ بیرون - ز ِ هر رنگ است

بیت‌الحرام ِ ما؛ عاری - ز ِ هر جنگ است

خـدا به ابـراهیم‌ع؛ راز ِ حـرم -  نِشاخت

ساختی -  این  خـانه را؛  تا طواف کُنند

بر گِرد ِ این خانه؛ با تفرّق - مصاف کُنند

تیــغ ِ  جنگ و  خـون‌ریـزی؛  غلاف کُنند

پرچم ِ صلح‌و دوستی‌را؛ چُنین افراخت

تا مکان ِ  اتّفاق و -  اتّحاد ِ  اُمّتش باشد

سرزمین ِ روشنائیِ بدونِ ظُلمتش باشد

خانه‌ی ِ امنیت و، کعبه‌ی ِ حُرمتش باشد

مخلوق ِ خود را خدا؛ خوب می‌شناخت !

خانه‌ی ِ حقیقت را؛ آل‌سعود تسخیر کرد

این کار را؛ با فریب‌و خُدعه‌و تزویر کرد

صلح را وهابیت؛ با زور و زر زنجیر کرد

با پول ِ نفت ِ سرزمین ِ وحی؛ می‌تاخت

شما که؛ به حُکم ِ  واجبی - حج می‌روی

با این خـرج ِ کلان؛ راه را -  کج می‌روی

از رویِ خودخواهی - از سر ِ لج می‌روی

این هـزینه را  باید؛  جای ِ دگر  پرداخت

ای هم‌وطن بشنو؛ حرف ِ مرا، ای دوست

نقطه نقطه - خـاک ِ دنیا؛ خانه‌ی ِ اوست

طواف ِ خـاک ِ ایـران؛ میهنـم - نیکوست

با خرج ِ حج باید؛ خاک ِ وطن را ساخت

حسن_جهانچی

۱۰ مرداد ماه - ۱۳۹۸ نود و هشت

HasanJahanchi