روزی خوشم که فریاد در بغض پا بگیرد

روزی خوشم که فریاد در بغض پا بگیرد

روز‎ی‎که هم‎صدایی دست مرا بگیرد

روزی‎که می‎نویسیم از دست پینه‎بسته

دستی که دست آخر باید خدا بگیرد

هر ملکی اعتبارش در دست کارگرهاست

رخساره هر درختی با برگ‎ها بگیرد

دستی که پر بها شد با بوسۀ پیمبر

هر دولتی بیاید باید طلا بگیرد

این سر که سایه‎سارش جز ابر تیره‎ای نیست

دارد امیدِ آن‎که چتر از هما بگیرد

نادان اگر چه نان را از دست ما گرفته است

نتواند این قلم را از دست ما بگیرد

حمید درویش