حضرت فاطمه سلام الله علیها شام شهادت (تشییع و تدفین)

حضرت فاطمه سلام الله علیها

شام شهادت (تشییع و تدفین)

تا علی ماهش به سوی قبر بُرد

ماه، رخ از شرم، پشت ابر برد

آرزوها را علی در خاک کرد

خاک هم گویی گریبان چاک کرد

زد صدا، ای خاک! جانانم بگیر

تن، نمانده هیچ از او، جانم بگیر

ناگهان بر یاری دست خدا،

دستی آمد هم‌چو دست مصطفی

گوهرش را از صدف، دریا گرفت

احمد از داماد خود زهرا گرفت

گفتش ای تاج سرِ خیل رسُل

وی بَرِ تو خُرد، یک‌ سر جزء و کل

از من این آزرده‌ جانت را بگیر!

بازگرداندم، امانت را بگیر...

اولین نُه‌سال از آن تو بود

شمع بزم جان و مهمان تو بود

گرچه هم‌چون جان، عزیزش داشتی

نوروَش بر چشم من بگذاشتی،

تا مرا نُه‌سال، شمعِ خانه شد

بود شمع خانه و، پروانه شد

می‌کِشد خجلت علی از محضرت

یاس دادی، می‌دهد نیلوفرت!

بدر بخشیدی، هلالت می‌دهم

تو الف دادی و دالت می‌دهم

او که بعد از تو، شبی راحت نخفت

قصه‌ای از غصه‌های خود نگفت

از ستم‌هایی که آمد بر سرش

داوری آورده نزد داورش

حاج علی انسانی