یک‌باره رسیدی؛ بی‌کلام و صدا و سلام

یک‌باره رسیدی؛  بی‌کلام و  صدا و  سلام

با بغض که آمدی، گفتم؛ روزگار ِمان حرام

عُمر ِ تو گذشت، برو - خدا، نگهدار ِ تو باد

اوضاع ِ خودت  شکر؛  که گردیده - به‌کام

مثلِ چنگیز؛ قتلِ عام، کردی و رفتی پائیز

ما - مانده و خیل ِ کُشتگان، ز ِ غُصّه لبریز

هر موقع  آمدی؛ حضرت ِ پائیز،  فتنه شُد

با این‌همه  -  بین ِ  خلق؛  تو  هستی عزیز

کار ِ  تو  شده است؛  خانه  خرابی -  پائیز

زیبائی ِ  رنگین ِ تو  گشته؛  سرابی -  پائیز

پُر ... بیم  و  هراس  و  اضطرابی -  پائیز

چون؛  زهر ِ  هلاهلی، گاه؛  شرابی -  پائیز

خدا؛ پشت و پناهت -  ای عروس ِ فصول

اصلاح؛  نخواهی شُد ...  دوری  ز ِ اصول !!

شادی و نشاط -  خوشی،  که در ماها بود

با اُمید و تدبیر ِ تو  پائیز؛  گشت - وصول !!

چون؛ آدم ِ نو بلوغ -  گمان کرد، شُده مرد !

دل‌بسته‌ی ِ تو شدیم، که ‌صورت شده زرد !

درد، از ماست چُنین؛  عقل -  مغلوبْ شده

نادانی و یک دیده‌ی ِ کور است،  شده درد !

از رویِ هوس؛ آشفته‌ی ِ رنگ ِ پائیز شدیم !

گشتیم؛ گرفتار و اسیر ِ چنگ ِ پائیز شدیم

صد ها  -   هزاران  بار؛   لنگ ِ پائیز شدیم

چیزی نگذشته - ببین؛ دلتنگ ِ پائیز شدیم !

حسن_جهانچی

۲ دی‌ماه -  نود و هفت