خسته‌ام، خسته؛ ز ِ دنیای ِ توأم - ای‌ساقی !

خسته‌ام، خسته؛ ز ِ دنیای ِ توأم - ای‌ساقی !

خستگی؛ تاب‌و توان بُرده، که گشتم یاغی

خسته‌ام، غم پی‌ِهم، داغ ردیف‌است ردیف

یک روز  -  نشُد؛  رِسَد  .....  نباشد  داغی !

نامه‌ی ِ اعمال ِ من؛ از همه رو، هست سیاه

روسیاه - میان ِ خلقی شده‌ام؛ چون زاغی !

ز ِ چه رو؛ مِکنت و مال است - برای ِ حُکما ؟

دیگران را نرسد؛ یک وَجَب  هم -  از باغی !؟

غم  و  اندوه  شُده؛  کُلّ ِ  حیات ِ  همه‌مان

این ‌همه؛ درد و بلا  ... می‌نگری -  قبراقی !؟

کاش - یا ربّ؛  کمی جای ِ شما - ما بودیم

مدّتی؛ جای ِ شما - می‌نشستیم؛ ای ساقی !

آن زمان؛ عشق - عسل بود، به کام ِ همگان

درد -  کم بود و نمی‌بود؛  هجران و فراقی

گر  ببینید؛  به  یک  چشم  -  تمام ِ  خلقت

به تو سوگند - که هرگز  نشود؛ کور اُجاقی

این همه  ناله زدیم؛ کُنج ِ گلو مان خُشکید

باز هم؛ کم ز ِ فلسطینی و کمتر  ز ِ عراقی !!

هیچ  کلاغی  نرود؛  باغ ِ  ز ِ  ما  -  بهترها !!

ز ِ  مترسک  نهراسد؛  در این  باغ - کلاغی !

من؛   یاغی‌ام  و  طاغی‌ام  و  .....  الباقی !!

بنشین  و   ببین؛   کُفر،  سرودم  -   ساقی !؟

در خلوت ِ خویش؛ شعر ِ مرا - باز بخوانید

ناحقّ گله‌کردم؛ ز ِ من هیچ‌مگیرید سراغی

با کمی ‌چسب رَوَد؛ عکس ِ منِ زار، به‌دیوار

بنوشته‌بر آن؛ ما همه‌فانی‌و تو هستی باقی !

حسن_جهانچی

۲۶ بهمن‌ماه - ۱۳۹۵